İHTİYAR BİR ANA YÜREĞİ
Çay ve
kahvaltıdan ibaret olan akşam yemeklerini yediler. Saat yedi buçuğa geliyordu.
Yılın son günleri… Hava çoktan kararmıştı. Yatsı namazını bitiren Burla Hatun,
oğluna seslendi:
-
Şu kabağı getir, soyalım, pişmeye hazır olsun
da yarın pişirelim.
-
Hangi kabağı?
-
İşte mutfakta, dolabın önündeki kabağı…
Dumrul,
yaklaşık beş kilo ağırlığındaki kabağı, bir ay önce İzmir’den geldiği gün orada
görmüştü. Bunu, kız kardeşi Hazal Afyonkarahisar’daki bahçelerinden getirmiş
olmalıydı. Kabak unutulmuş gibi uzun süre orada kalmıştı.
-
Anne kabak orada yok. Geçen gün Hazal
geldiğinde, “o tatlı yapmak için değil, böreğe-bükmeye koymak için” dediydi.
Kaldırmış olmalı.
-
Yahu, ne bükmesi-böreği? Dip odaya komuştur.
Al, getir de parçalayalım. Sen gitmeden ye!
İki
gün sonra İzmir’e dönecek olan Dumrul,
-
Anne, kabak bulunmayan bişey mi? Yemediğim
bişey mi?
-
Olsun, dura dura kötü olur.
Dumrul
çaresiz, dip odaya baktı. Kabak oradaydı. Aldı, getirdi.
-
Yarın pişireceğine göre, sabah, gündüz gözüyle
parçalayalım, dedi. Burla Hanım,
-
Hayır, şimdi şurada kapı önünde
parçalayıveririz.
Kapı
önü dediği, apartmanın giriş bölümü, otomat ışığının altıydı.
-
Anne, ışık sürekli yanmıyor. Yanıp-sönüyor.
Şimdi uygun değil, gel, sabaha bırakalım.
-
Yahu, niye uygun olmasın? Olur olur!
Dumrul,
elinde kocaman kabak ve onu dilimleyeceği satırla taşlığa çıktı. Gerçekten
otamat sık sık sönüyor, bazen uzun süre yanmıyordu. Annesine durumu gösterdi.
-
Bu yanıp-sönen ışıkta zor olur. Sabah gündüz
gözüyle yapalım.
-
Sen ışık yandıkça satırı vurursun. Hem daire
kapısını açık bırakırız, buradan gelen ışıkta da yaparsın. Eline dikkat et,
eline vurur, sonra, sen ettirdin dersin!
Dumrul,
neredeyse çileden çıkacak, bu iş şimdi olmaz diye kestirip atacaktı. Fakat
tartışmanın 85 yaşındaki annesine iyi gelmediğini, üstelik, kendisi yapmazsa,
satırı Burla Hanım’ın eline alıp, o işi kendisinin yapmaya kalkacağını hesap
etti.
-
Tamam, dedi. Hazırlığını yaptı. Otamat
yandıkça, kabağı bölmeye başladı. Biraz da hırsla vuruyordu. Birkaç dakika
içinde koca kabağı tencereye girecek büyüklüklerde parçalamıştı. İki koca tepsi
doldu. İçeriye, annesine teslim etti.
Burla
Hanım, kabuklarını soyup, çekirdeklerini ayırmaya başladı. İhtiyar halinden
umulmayan bir çabuklukla bitirdi. Bir saat önce, “Yarın pişireceğim” dediği
halde, bir tencere dolduracak kadarını ocağa, ateşin üzerine koydu.
*
* *
Saat
ona geliyordu. Dumrul, yatmaya gitmek için davrandı. Annesi,
-
Kabak pişti. Al biraz da ye!
Dumrul
çok şaşırdı. Kendisi de annesi de akşam sekizden sonra bişey yemiyorlardı. Yıllardır
bu böyleydi. İstisnalar dışında düzen bozulmuyordu. Son bir aydır da hiç
bozulmamıştı.
-
Anne, biz bu saatlerde bişey yemiyoruz ki! Uykumuzu kaçırır, neden şimdi yemek düzenini
bozalım.
-
Yahu, azıcık kabak, yesen ne yemesen ne? Uykunu
falan kaçırmaz. Hadi al biraz da ye. Ceviz de al!
Dumrul,
Burla Hanım’daki kararlılığı, tartışmanın faydasızlığını gördü. Mutfağa gidip
küçük bir parça aldı. Akşam yemeğinden beri midesinden şikâyet eden annesine,
-
Sana da getireyim mi? diye seslendi.
-
Yok, benim midem rahatsız, ben yemeyeyim, dedi.
Dumrul,
kabağı yemeye başladı. Yarısına geldiğinde, annesinin akşamdan beri olan
ısrarının sebebini bulur gibi oldu:
-
Anne, sen o koca kabağı, ben şu kadarını bu
gece yiyebileyim diye parçalattın, değil mi?
Annesi
gülüyordu. Dumrul duygulandı. Heyecanlandı. Annesinin ince düşüncesi
duygularını coşturdu. Boğazı düğümlendi. Gözleri doldu.
-
Anne, seni çooook seviyorum, dedi.
Kalktı,
ihtiyar annesine sarıldı.
x x x
ÖNERİ ÖYKÜLER
İKİ AVLUNUN BİR ASMASI
TESADÜFÜN İĞNE DELİĞİ!
ÇAĞLA ve AYBEN Abla
Anadili Anadolu
x x x
TAVSİYE; Video
SANDIKLI’da Tarihi Bir
Mahalle: HİSAR, Tılsımlı Sokaklar
[email protected]