Ahmet ALTAN’a Göre SUBAY
Ahmet Altan’ın, bir
romanındaki subay tasviri beni çok şaşırttı. Okuyunca siz de şaşıracak mısınız,
bakalım?
" – Niye subay oldun peki? Pek öyle katı
disiplin içine girecek birine benzemiyorsun.
Teğmen şakağını kaşıyarak
düşündü.
– Seviyorum askerliği.
– İnsan öldürmeyi seviyorsun yani.
– İnsanlar için ölebileceğimi, onlar için
hayatımı feda edebileceğimi seviyorum bence… Ama siz siviller askerlik deyince
çok yüzeysel bakıyorsunuz. Askerlik sadece disiplin veya öldürme değil ki…
Askerlik, gerçekten zekâya ve yaratıcılığa dayanan bir meslektir. (yerinde olsam, sanat derdim. HC)
tarihteki bütün büyük komutanlara bak, mutlaka o güne kadar kimsenin aklına
gelmeyen bir yöntem veya silah yaratmışlardır… Hem unutma, savaşlar ve askerler
olmasaydı bilim bu kadar ilerlemezdi, büyük buluşların çoğunu savaşlara
borçludur insanlık… Savaşı seven askerler değil, savaşı seven insanlığın
kendisi…
Yelda, teğmenin mesleğini
gerçekten sevdiğini anlamıştı. Teğmen ciddiyetle anlatmaya koyulmuştu.
– Hem niye askerleri öldüren
insanlar olarak görüyorsunuz da ölen insanlar olarak görmüyorsunuz? Üstüne
bombalar, mermiler yağarken, ölüm bir an meselesiyken yürümeye devam etmek,
insanları koruyabilmek için ölümü göze almak hiç mi saygıyı hak etmiyor? Asker
olduğunda, üniformayı giyip yemin ettiğinde, ‘ben öldürmeye hazırım’
demiyorsun, ‘ben ölmeye hazırım’ diyorsun… Biz öldürmek için değil, asıl ölmek
için yemin ediyoruz… Elbette biri benim ülkeme saldırırsa, ülkemi savunmak,
saldıranı durdurmak, bunun için öldürmek de benim görevim… Sizin beceremediğiniz
her şeyi biz beceriyoruz, biz öldürüyoruz, biz ölüyoruz… Çatapat patlasa
kaçacak yer ararsınız ama askerlerin merminin üzerine yürümesini normal
karşılarsınız.
Yelda omuzlarını silkti.
- Yürümeyin…
Teğmen, bir kadınla
konuştuğunu fark edip güldü.
- Olur, yürümeyiz…Siz de
düşman askeri kapınızı kırıp evinize girdiğinde, ‘yürümeyin’ tavsiyesinin
akıllıca bir tavsiye olup olmadığını bir daha düşünürsünüz… Tabii düşünmeye
vaktiniz kalırsa…
- Sen askerliği gerçekten
seviyorsun…
Teğmen başını salladı.
- Seviyorum gerçekten… Bak,
eski Roma’da savaşa giden askerler, ‘Sezar, ölüme gidenler selamlıyor seni’
diye bağırırlardı… Bu ölüme gidişteki cesaret ve yiğitliği seviyorum.”
Ahmet Altan, En Uzun Gece,
Alkım Yayınları, 2004, Sayfa: 153-154
[email protected]