Çok Büyük Bir YANILGI İçindeyiz
Hiç ölmeyecekmişiz gibi
hissediyor, bu dünyada hiç ölüm yokmuş gibi yaşıyoruz.
Nasıl olsa çooook vaktimiz var
diye uzun vadeli planlar yapıyor, pek çok önemli işi erteliyoruz. Çok değerli
anları harcıyor, mutlulukları kaçırıyoruz.
Arkadaşları, dostları nasıl
olsa görürüz, görüşürüz diye aramayı, buluşmayı, yakınlarımızı ziyareti hep
erteliyor, ihmal ediyoruz.
Uzun vadeli hayaller için
umutlanıyor veya gelecekte başımıza gelecek felaketler için kaygılanıyoruz. Bir
yandan, hayatımızı kuruntularla zehir ediyor, öte yandan, yine hiç
gerçekleşmeyecek çocukça hayallerle kendimizi kandırıyor, avutuyor, oyalıyor,
uyutuyoruz.
Oysa…
O gelecek, o istikbal bitürlü
gelmiyor!
Parlak bir istikballe avunmak,
ileri bir tarihte başımıza gelecek felaketler için endişelenmek genç yaşlarda
belki mantıklı olabilir. Bunlara göre davranıp, tedbir almak doğru bir düşünce
ve tavırdır. Fakat 50-60 yaşlarına geldikten, bunların neredeyse hiçbirinin
gerçekleşmediğini gördükten sonra bu umutlarla avunmak, bu endişelerle günümüzü
zehir etmek mantıklı mıdır?
Yirmili yaşlarında, önünde
uzun bir ömür olduğunu varsaymak yerinde bir algı olsa bile altmışını geçtikten
sonra da aynı algı içinde bulunmak akıl işi midir?
Altmış yaşımızı geçmişiz, hâlâ
hiç ölmeyecek gibi hayaller kurmak veya tersine, vehimlere kapılmak, çevremizle
çocukça ilişkilerde bulunmak sağlıklı mıdır? Bu hayal veya vehimler, aslında,
tam da sağlığımızın bozulduğunun bir kanıtı olmaz mı?
Hayatın sonbaharında hatta
kışında kendimizi ve diğerlerini aldatmak, oyalamak, uyutmaya çalışmak nasıl
bir ruh halidir? Söyleyeyim: Hastalıklı bir ruh hali!
Ellili yaşları geçince, olgun,
durulmuş, sakin, dengeli ilişkiler kurmak gerekmez mi? Gençken kendimize rakip
hatta tehdit olarak gördüğümüz tavır ve davranışlar bugün de tehdit olarak
algılanmalı mı?
Yaşlı iki kişinin birbirine tehdidi
ne olabilir, ne kadar etkili olabilir ki? En önemlisi yaşlının tehdidi ne kadar,
kaç yıl, kaç gün daha sürebilir ki?
Yanımızda, yöremizde her gün
bu kadar genç insan kazalar, çatışmalar, hastalıklar yüzünden ölürken, bizim
sonsuza kadar yaşayacağımız ham hayali nasıl içimize yerleşebiliyor? En yakınımızdaki
yaşıtlarımız hatta gençlerimiz ölürken biz nasıl hiç ölmeyecekmiş algısına
kapılabiliyoruz?
Çok büyük hatta çok korkunç
bir yanılgı.
Ölüm çok yakın!
“Belki yarın, belki yarından
da yakın”!
x x x
İLGİLİ YAZI
Ölüm Korkusunu Yenmek…
BİLGELİĞE Ulaşmak
[email protected]